रात आली पुनवेची
चंद्र होता जवळ
ओठ तिचे थरथरले
इच्छा माझी प्रबळ
मोरपंखी स्पर्श
तिच्या कुंतलांचा
चहूकडे दरवळे
हर्ष या मनाचा
गार गार हवेत
ती माझ्या कवेत
कंप तिच्या शरीराचा
बहर आला यौवनाचा
अविरत भावना
अन खट्याळ मन
दाटलेला कंठ माझा
मखमली तिचे तन
अर्धोन्मिलीत नेत्र
उचंबळत्या लाटा
अनिमिष अंगाने मग
फुलल्या रानवाटा
क्षितिजावरती चैतन्याचा
नवा मार्ग खुलला
मिलनाने जीवनी अपुल्या
जणु मोगरा फुलला....
No comments:
Post a Comment