कैरीचं पन्ह.

 

कैरीचं पन्ह.

कधी कधी किती,त्याच गोष्टी घडतात.. 
पुन्हा तसंच वागणं,भाग पाडतात;

तुला आठवतं,तुझं आवडतं पेय कैरीचं पन्ह,

जणू तुझ्या प्रतिमेचं, तेच बोध चिन्ह;

जे तुला कैरी, उकळून आवडायचं,

आणि मला कैरी, किसून रुचायचं;;

या करिता आपले कायम,व्हायचे वाद,

ज्याला मी कधीच दिली नाही दाद;

पण तू कधीच माझ्या आवडीचं, किसून पन्ह केलं नाही,

मी हि तुझ्या आवडीचं उकळलं पन्ह,कधी घेतलं नाही;

मी नाही पीत म्हणून किती प्रचंड तू त्रागायची,

पटवून,कसं थंड ते असतं,घालून पदिना अन विलायची;

एकदा सहज मी म्हटलेलं, कि आज तुझ्या पद्धतीचं पन्ह कर,

त्या वेळी तुझ्या उसळलेला आनंद,ज्याला आजही नाही कुठलीच सर;

अति उत्साहाने तू कैर्या उकळून,थंड पाणी गरल्यात,

तुझ्या मुठी मळून त्या,कोई रेशी उरल्यात;

पूर्ण पदिना,वेलची घालून तू, मला ते हातानं पाजलं,

थंडावून हसत तूझं खोडसाळ चिडकं ध्यान,शांत निजलं;

नंतर तू तेच पन्ह स्वतः,विजयाने करती झाली चाखीत,

चव घेताच चेहेरा आक्रसून,झाली आश्चर्य चकित;

कारण,साखर सोडून सगळं साहित्य होतं,आठवणीने घातलं,

इतक्या शांतपणे मी कसं प्यायलो,म्हणून नवलायीने बघितलं;

याला कारण म्हणजे,मिळावी सावली जेव्हा असतात रखरखीत उन्हं,

तसंच,तुझ्या हाथी गोडावलं होतं, ते थंड गार आंबट पन्ह...!!!